Bitwa o Kazanów. Pod pomnikiem wspominali walkę, jedną z pierwszych w II wojnie światowej

W Kościele pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Nowym Kazanowie, ksiądz Paweł Manturzyk sprawował mszę świętą w intencji mieszkańców parafii i żołnierzy Wojska Polskiego, którzy w 1939 r. polegli w bitwie o Kazanów. Potem wszyscy przeszli pod pomnik gdzie po wysłuchaniu programu artystycznego złożyli kwiaty.

Msza święta rozpoczęła się o godzinie 9.

Do kościoła przybyli ludzie z Kazanowa i okolicznych wsi, którzy - jeżeli nie z autopsji - to z opowiadań, relacji rodziców pamiętają to potężne starcie, bitwę Wojska Polskiego z oddziałami niemieckimi.

W tamtych wrześniowych dniach prażyło niemiłosiernie. Nocą rozgrzane powietrze buchało z płonących domów i zabudowań gospodarczych. Szla zwycięstwa przechylała się to na jedną, to na drugą stronę. Wreszcie polscy żołnierze podali komendę - bagnet na broń! Zgrzytnęła stal bagnetów stawianych na sztorc przy karabinach. I żołnierska brać ruszyła na nieprzyjaciela. O tej bitwie w Kazanowie szeroko pisaliśmy w 35 numerze TYGODNIKA.

8 września 2026 r. po mszy świętej wszyscy przybyli pod pomnik bitwy, pod którym - w trakcie budowy - złożono i zakopano 31 urn z ziemią z pól bitewnych i chwały polskiego oręża.

Uczniowie klas VI i VIII: Olaf Chwaściński, Franciszek Owczarek, Marta Duda, Julia Krawczyk, Tomasz Banasik, Wojciech Tobera, Natalia Grzegorczyk, Gabriela Natkańska i Jan Witczak, kierowani przez Agnieszkę Dębowską-Ryś oraz Roberta Grochalę, przygotowali i zaprezentowali montaż słowno-muzyczny o tamtym czasie, gdy rozpoczęła się II wojna.

Następnie pod tablicą pomnika informującą o bitwie, o zdarzeniach jakie rozgrywały się we wsi Kazanów i polach, kwiaty składali i światła pamięci zapalili m.in.: Krzysztof Obratański, burmistrz Końskich, jego zastępcy Krzysztof Jasiński i Marcin Zieliński, Piotr Słoka, przewodniczący RM, dyrektorzy szkół podstawowych gminy Końskie, pracownicy oświaty, itd. Rzec mnożna, co widać po działaniach młodych ludzi z kazanowskiej szkoły, że uczniowie przyjmują w spadku patriotyzm, jaki wciąż w rodzinach tej goreje i utrwala się.